Meldcode Kindermishandeling en huiselijk geweld

Vanaf januari 2013 moeten alle professionals in het onderwijs werken met de Meldcode kindermishandeling en huiselijk geweld.

Kindermishandeling: de cijfers

Jaarlijks zijn ons land circa 119 duizend kinderen slachtoffer van mishandeling. Zij krijgen te maken met geweld in een afhankelijkheidsrelatie. Dat kan zijn in huiselijke kring, maar ook in een professionele setting zoals een school of zorginstelling of in een vrijwilligerssector (bijvoorbeeld op de sportclub).Eerdere maatregelen tegen kindermishandeling leverden onvoldoende effect op: de aanpak moet daadkrachtiger. Vandaar het nieuwe actieplan.

Actieplan kindermishandeling

Eind 2011 verscheen het Actieplan aanpak kindermishandeling 2012-2016 ‘Kinderen veilig’. Hierin beschrijven de ministeries van Volksgezondheid, Welzijn en Sport en Veiligheid en Justitie de maatregelen die zij nemen om kindermishandeling daadkrachtiger aan te pakken. Eén maatregel: een verplichte meldcode die ook geldt voor scholen.

Actieplan samengevat

Het Actieplan aanpak kindermishandeling 2012-2016 ‘Kinderen Veilig’ kent drie pijlers:

  • Preventie; snel signaleren en waar nodig opvang en nazorg bieden
  • Daders gericht opsporen en aanpakken
  • Geweld doorbreken dat van generatie op generatie overgaat

Ketenaanpak centraal

Centraal staat de ketenaanpak die gericht is op voorkomen, signaleren, stoppen en beperken van de schadelijke gevolgen van kindermishandeling. Alle betrokken organisaties en instanties moeten beter met elkaar samenwerken.

Gemeenten worden verantwoordelijk voor het jeugdbeleid. Dat geeft meer mogelijkheden om de ketenaanpak van kindermishandeling goed te regisseren. Nu al wordt onder meer via het Centrum voor Jeugd en Gezin zoveel mogelijk opvoedingsondersteuning geboden aan ouders. Inzet op preventie dus.

Scholen: belangrijke vindplaatsen
In de ketenaanpak spelen scholen een belangrijke rol. Scholen zijn immers belangrijke ‘vindplaatsen’ voor kindermishandeling. Leerkrachten en docenten kunnen signalen herkennen en snel actie ondernemen.

Professionals vaak onzeker

Uit onderzoek blijkt echter dat veel professionals onzeker zijn over de te zetten stappen als zij geweld vermoeden. Weten hóe te handelen kan die handelingsverlegenheid wegnemen. Vandaar de meldcode, die in de praktijk echt houvast blijkt te bieden. Mét meldcode trekken collega’s drie keer vaker aan de bel dan zonder. Niet gek dus, dat de meldcode nu ook verplicht wordt in het onderwijs. Dat is ook zo voor professionals in de gezondheidszorg, kinderopvang, maatschappelijke ondersteuning, jeugdzorg en bij justitie.

De meldcode in vogelvlucht

De meldcode huiselijk geweld en kindermishandeling bestaat uit vijf stappen:

  • In kaart brengen van signalen
  • Overleggen met een collega en eventueel met het Advies- en Meldpunt Kindermishandeling (AMK) of het Steunpunt Huiselijk Geweld
  • In gesprek met betrokkenen
  • Wegen van het geweld of kindermishandeling
  • Beslissen: hulp organiseren, melden bij het AMK of Steunpunt Huiselijk Geweld

De meldcode wordt in januari 2013 van kracht. Dan zijn dus alle professionals, die werken met ouders/en of kinderen, verplicht om bij vermoedens van kindermishandeling of huiselijk geweld te werken met de meldcode.

Meldcode versus meldplicht

Een verplichte meldcode is iets anders dan een meldplicht. Bij een meldplicht moet je als professional je vermoeden van geweld melden bij andere instanties, bijvoorbeeld bij een Advies- en Meldpunt Kindermishandeling of het Steunpunt Huiselijk Geweld. Die verplichting is er niet bij een meldcode. Die code is in feite een stappenplan dat houvast biedt bij de afweging: wel of niet melden en wat te doen? In het onderwijs geldt wél een meldplicht bij vermoeden van een zedenmisdrijf door een professional.

Laat een reactie achter